Waarom heb ik altijd pech

Roos-erger-je-niet. Ik zeg het vaak tegen mezelf. Helpt dat? Nee totaal niet!

Soms zijn er van die dagen dat zelfs als ik geen mensen om mij heen heb, ik mezelf helemaal gek kan maken. Het begint dit keer bij het opstaan. Als je het geluid van mijn wekker zou horen begrijp je wel waarom. Snel druk ik mijn wekker uit en spring onder de douche. Opeens hoor ik mijn wekker WEER gaan. Niet heel eventjes, het blijft maar doorjanken en ik weet zeker dat mensen hun ramen en deuren sluiten omdat ze het luchtalarm horen. Whaaaaaa, moet ik nu serieus kleddernat naar mijn kamer racen om dat ding tegen de muur te smijten? Het moet maar...

Mijn dag begint dus al goed en je snapt dat ik niet kan wachten totdat het weer bedtijd is.

Toch weet ik mezelf bij elkaar te rapen en besluit mijn haar te stijlen. Dit doe ik bijna nooit omdat ik er geen tijd voor heb, maar vandaag ga ik het redden! Resultaat: prachtig glad, zacht, blond prinsessenhaar waar Barbie nog jaloers op is. Ik ben weer helemaal vrolijk en heb zelfs zin om te werken! (dit is echt een uniek moment, besef dat wel.) Vrolijk stap ik op mijn brakke schattige fietsje en groet terug als de bouwvakkers 'Goeiiuuhhmorrege' zeggen. Logisch, met mijn prinsessenhaar. En dan gebeurt het......het ergste van het ergste, mijn nachtmerrie, dit gun ik niemand.

Het gaat regenen. Jank jank jank jank. Natuurlijk heb ik geen paraplu, geen capuchon en fiets ik tegen de plotselinge storm in. 'Graf, waarom heb ik ALTIJD pech, waarom zit het nooit mee, waarom gunt niemand mij iets, ze moeten altijd mij hebben, andere mensen hebben nooit wat, ik ALTIJD'. Dat en nog wat scheldwoorden schieten door mijn hoofd. Schuilen heeft al geen zin meer en ik kan het niet maken om ook nog eens te laat op mijn hondenbaan te komen. Na vijf minuten keihard tegen de wind in met regen te hebben gefietst ben ik heel, maar dan ook heel link. Ik zet mijn brakke kutfiets op slot en stuif naar binnen. 'Rosa, wat ben je laat en wat heb je bij je ogen?' Ik tel tot tien, zeg niets terug en loop linia recta naar de wc's. Hier was ik dus al bang voor....mijn mascara (geen waterproof, nooit gebruiken want je krijgt het niet meer van je poezelige wimpertjes) is uitgelopen tot aan mijn mond. En dan mijn haar, mijn mooie zachte haar! Niets meer van over. Ik lijk op een verzopen zwerfkat die drie dagen klem heeft gezeten in het diepste riool. Ik kan wel janken, dit is toch niet eerlijk. Hoe ga ik in hemelsnaam deze lange dag doorkomen, ik trek het niet.

Dan hoor ik opeens een stem in mijn hoofd van een vriendin: 'Sommige kinderen in Afrika hebben geen eten, dat is pas erg'. Ik grinnik en besluit er maar het beste van te maken.....hoewel ik echt altijd altijd altijd pech heb.