Vliegen: altijd weer een bijzondere ervaring

Vliegen vind ik, in tegenstelling tot veel mensen, helemaal niet erg. Ik heb al best vaak gevlogen (helaas alleen in de economy class) en elke keer is weer een bijzondere ervaring.
Bij turbulentie vind ik de bange medepassagiers bijvoorbeeld erg boeiend. De een zie je angstig om zich heen kijken, de ander heeft zulke klamme handen dat je er een kopje mee kan vullen en weer een ander zit verkrampt in zijn stoel met de ogen dicht. En dan de huilende kinderen....Nee, die vind ik niet boeiend maar heel irritant.

Zo vloog ik van de zomer s'nachts terug naar Nederland. Het was een lange vlucht van tien uur waarvan we vijf uur de gelegenheid kregen om te slapen. Ook ik moest slapen want had meteen nadat we zouden landen een feestje. Nu kan ik hoogstens een kwartier een beetje wegzakken waarna ik weer wakker word door iemand met een gruwelijke niesbui of iets dergelijks. Dit keer wilde ik toch echt wat langer slapen dus had ik de nodige maatregelen getroffen: een ooglap, twee wijntjes en oordoppen. Niets kon mij meer tegenhouden om weg te dromen in de zalige krappe stoel met het kriebelige dunne dekentje over mij heen. Ik droomde heerlijk weg en was gelukkig. 'Mamaaaaaa....MAMAAAAAAA'. Hoorde ik het goed? 'MAAAAMAAAAA'!!!. Jawel, ik hoorde een peuter janken, krijsen en gillen door mijn oordoppen heen! Dit kan niet waar zijn, dit kun je echt niet maken. Ik was natuurlijk meteen klaarwakker. Het ergste was nog dat de moeder deed alsof ze sliep omdat ze geen zin had in het zeikende kind. Hoe asociaal kun je zijn?! Ik bedacht opeens een gat in de markt: een luchtvaartmaatschappij speciaal voor normale en rustige mensen zoals ik.

Op een andere lange vlucht was ik als een kind zo blij omdat iedereen een eigen entertainment schermpje had. Zo kon je zelf kiezen of je een spel ging doen, tv series en de nieuwste films kijken of een radiozender ging beluisteren. Ik had voor mezelf een lijstje gemaakt met films die ik wilde kijken. Ik was er helemaal klaar voor: tomatensapje, nootjes, geen irritante mensen naast mij, 'let the party begin!'. Na een half uur besloot een passagier achter mij dat het tijd was om zich uit te rekken. Het was een man van twee meter, dus voelde ik enorme knieen in mijn rugleuning en zag gigantische handen over mijn hoofd zweven. Ik heb een kort lontje, maar besloot tot tien te tellen en enkel een paar keer geirriteerd te zuchten. Na vijf lange minuten kon ik me weer verdiepen in de film. Totdat, je raadt het al, de passagier voor mij haar stoel naar achter klapte. Ik had al weinig beenruimte maar dit sloeg echt alles. Het ergste was nog dat mijn schermpje ook schuiner kwam te liggen en ik door het leeslampje van mijn achterbuurman een lichtstraal in het scherm zag. Dit was werkelijk de druppel en weg was mijn goede humeur. De rest van de vlucht heb ik met mijn ogen dicht gedaan en ben ik meerdere malen van binnen ontploft.

Nu zal je denken dat ik vliegen haat. Nee, nog steeds niet! Elke keer heb ik er zin in en geniet ik vooral van het steigen en dalen want dat voelt zo grappig. Ik heb me er wel bij neergelegd dat ik nooit zal kunnen slapen en nooit ontspannen een film zal kijken.