Eigenlijk heb ik een vrij rustige week achter de rug. Geen gekke dingen, geen avonturen en weinig irritaties.
Best wel saai eigenlijk...
Gelukkig begon het drie dagen geleden te sneeuwen en dat vraagt natuurlijk om problemen in Nederland. Ik vind sneeuw heel leuk, vooral omdat iedereen dan een ander mens wordt. De een blijft als een bange hond binnen en bestellen alleen maar pizza's omdat ze deze dagen hebben besloten om als kluizenaar te gaan leven.
De ander zoekt de sneeuw juist op met als gevolg dat ze na een paar uur jankend op de bank liggen van de kou.
Ik geniet met mate en ga alleen de deur uit als het moet en doe drie truien, tien leggings en honderd mutsen op. Natuurlijk ben ik al twee keer gevallen omdat ik voor de gein deed alsof ik uitgleed. Ik kon er gelukkig wel om lachen, maar irriteerde me wel aan de rest die moest lachen. Alleen ik zelf mag daar om lachen...
Afgelopen zaterdag besloot ik samen met twee huisgenoten om een weekend terug naar de thuisbasis: Bussum. Het was al een beetje aan het sneeuwen, maar voor de NS was het blijkbaar al een mega ramp want de treinen hadden 20 minuten vertraging. Gelukkig waren we met zijn drieen dus we waren nog redelijk vrolijk. Na 40 (!) minuten kwam ie dan, de prachtige trein. Tot onze schrik waren het maar drie treincoupés die bomvol zaten. Tot overmaat van ramp had mijn huisgenootje een enorme weekendtas bij zich die telde voor een vierde persoon. De deuren gingen open en dringen maar.......
Nou forget it. Al die vreselijke, lelijke, egoistische passagiers besloten om vooral géén ruimte te maken en om vooral niet door te lopen naar de coupés. Tuurlijk, in elkaars zweetlucht staan is veel leuker. We renden van deur naar deur, maar blijbaar was het een samenzwering en was het onmogelijk om de trein in te komen. Toen zagen we de conducteur die zijn fluitje al in de aanslag had en renden snel naar hem toe. Met schattige hondenogen keken we hem aan en zeiden dat we het belachelijk vonden dat niemand in de trein doorliep. Deze 'klantvriendelijke' man zei toen de vernietigende woorden: 'Sorry dames, vol is vol.'.
We dropen af als een stelletje losers en konden dit niet geloven. Waren we geweigerd door een trein? Wat een verhaal.
Waarom zet de NS in vredesnaam tijdens de spits een trein in met drie treincoupés terwijl er ook nog eens vertraging is? Tuurlijk zal de NS er wel weer een goed excuus voor hebben maar wij waren het spuugzat. Helaas moeten wij nog vele jaren gebruik maken van de trein.
maandag 21 december 2009
zaterdag 12 december 2009
Waarom heb ik altijd pech
Roos-erger-je-niet. Ik zeg het vaak tegen mezelf. Helpt dat? Nee totaal niet!
Soms zijn er van die dagen dat zelfs als ik geen mensen om mij heen heb, ik mezelf helemaal gek kan maken. Het begint dit keer bij het opstaan. Als je het geluid van mijn wekker zou horen begrijp je wel waarom. Snel druk ik mijn wekker uit en spring onder de douche. Opeens hoor ik mijn wekker WEER gaan. Niet heel eventjes, het blijft maar doorjanken en ik weet zeker dat mensen hun ramen en deuren sluiten omdat ze het luchtalarm horen. Whaaaaaa, moet ik nu serieus kleddernat naar mijn kamer racen om dat ding tegen de muur te smijten? Het moet maar...
Mijn dag begint dus al goed en je snapt dat ik niet kan wachten totdat het weer bedtijd is.
Toch weet ik mezelf bij elkaar te rapen en besluit mijn haar te stijlen. Dit doe ik bijna nooit omdat ik er geen tijd voor heb, maar vandaag ga ik het redden! Resultaat: prachtig glad, zacht, blond prinsessenhaar waar Barbie nog jaloers op is. Ik ben weer helemaal vrolijk en heb zelfs zin om te werken! (dit is echt een uniek moment, besef dat wel.) Vrolijk stap ik op mijn brakke schattige fietsje en groet terug als de bouwvakkers 'Goeiiuuhhmorrege' zeggen. Logisch, met mijn prinsessenhaar. En dan gebeurt het......het ergste van het ergste, mijn nachtmerrie, dit gun ik niemand.
Het gaat regenen. Jank jank jank jank. Natuurlijk heb ik geen paraplu, geen capuchon en fiets ik tegen de plotselinge storm in. 'Graf, waarom heb ik ALTIJD pech, waarom zit het nooit mee, waarom gunt niemand mij iets, ze moeten altijd mij hebben, andere mensen hebben nooit wat, ik ALTIJD'. Dat en nog wat scheldwoorden schieten door mijn hoofd. Schuilen heeft al geen zin meer en ik kan het niet maken om ook nog eens te laat op mijn hondenbaan te komen. Na vijf minuten keihard tegen de wind in met regen te hebben gefietst ben ik heel, maar dan ook heel link. Ik zet mijn brakke kutfiets op slot en stuif naar binnen. 'Rosa, wat ben je laat en wat heb je bij je ogen?' Ik tel tot tien, zeg niets terug en loop linia recta naar de wc's. Hier was ik dus al bang voor....mijn mascara (geen waterproof, nooit gebruiken want je krijgt het niet meer van je poezelige wimpertjes) is uitgelopen tot aan mijn mond. En dan mijn haar, mijn mooie zachte haar! Niets meer van over. Ik lijk op een verzopen zwerfkat die drie dagen klem heeft gezeten in het diepste riool. Ik kan wel janken, dit is toch niet eerlijk. Hoe ga ik in hemelsnaam deze lange dag doorkomen, ik trek het niet.
Dan hoor ik opeens een stem in mijn hoofd van een vriendin: 'Sommige kinderen in Afrika hebben geen eten, dat is pas erg'. Ik grinnik en besluit er maar het beste van te maken.....hoewel ik echt altijd altijd altijd pech heb.
Soms zijn er van die dagen dat zelfs als ik geen mensen om mij heen heb, ik mezelf helemaal gek kan maken. Het begint dit keer bij het opstaan. Als je het geluid van mijn wekker zou horen begrijp je wel waarom. Snel druk ik mijn wekker uit en spring onder de douche. Opeens hoor ik mijn wekker WEER gaan. Niet heel eventjes, het blijft maar doorjanken en ik weet zeker dat mensen hun ramen en deuren sluiten omdat ze het luchtalarm horen. Whaaaaaa, moet ik nu serieus kleddernat naar mijn kamer racen om dat ding tegen de muur te smijten? Het moet maar...
Mijn dag begint dus al goed en je snapt dat ik niet kan wachten totdat het weer bedtijd is.
Toch weet ik mezelf bij elkaar te rapen en besluit mijn haar te stijlen. Dit doe ik bijna nooit omdat ik er geen tijd voor heb, maar vandaag ga ik het redden! Resultaat: prachtig glad, zacht, blond prinsessenhaar waar Barbie nog jaloers op is. Ik ben weer helemaal vrolijk en heb zelfs zin om te werken! (dit is echt een uniek moment, besef dat wel.) Vrolijk stap ik op mijn brakke schattige fietsje en groet terug als de bouwvakkers 'Goeiiuuhhmorrege' zeggen. Logisch, met mijn prinsessenhaar. En dan gebeurt het......het ergste van het ergste, mijn nachtmerrie, dit gun ik niemand.
Het gaat regenen. Jank jank jank jank. Natuurlijk heb ik geen paraplu, geen capuchon en fiets ik tegen de plotselinge storm in. 'Graf, waarom heb ik ALTIJD pech, waarom zit het nooit mee, waarom gunt niemand mij iets, ze moeten altijd mij hebben, andere mensen hebben nooit wat, ik ALTIJD'. Dat en nog wat scheldwoorden schieten door mijn hoofd. Schuilen heeft al geen zin meer en ik kan het niet maken om ook nog eens te laat op mijn hondenbaan te komen. Na vijf minuten keihard tegen de wind in met regen te hebben gefietst ben ik heel, maar dan ook heel link. Ik zet mijn brakke kutfiets op slot en stuif naar binnen. 'Rosa, wat ben je laat en wat heb je bij je ogen?' Ik tel tot tien, zeg niets terug en loop linia recta naar de wc's. Hier was ik dus al bang voor....mijn mascara (geen waterproof, nooit gebruiken want je krijgt het niet meer van je poezelige wimpertjes) is uitgelopen tot aan mijn mond. En dan mijn haar, mijn mooie zachte haar! Niets meer van over. Ik lijk op een verzopen zwerfkat die drie dagen klem heeft gezeten in het diepste riool. Ik kan wel janken, dit is toch niet eerlijk. Hoe ga ik in hemelsnaam deze lange dag doorkomen, ik trek het niet.
Dan hoor ik opeens een stem in mijn hoofd van een vriendin: 'Sommige kinderen in Afrika hebben geen eten, dat is pas erg'. Ik grinnik en besluit er maar het beste van te maken.....hoewel ik echt altijd altijd altijd pech heb.
vrijdag 27 november 2009
Vliegen: altijd weer een bijzondere ervaring
Vliegen vind ik, in tegenstelling tot veel mensen, helemaal niet erg. Ik heb al best vaak gevlogen (helaas alleen in de economy class) en elke keer is weer een bijzondere ervaring.
Bij turbulentie vind ik de bange medepassagiers bijvoorbeeld erg boeiend. De een zie je angstig om zich heen kijken, de ander heeft zulke klamme handen dat je er een kopje mee kan vullen en weer een ander zit verkrampt in zijn stoel met de ogen dicht. En dan de huilende kinderen....Nee, die vind ik niet boeiend maar heel irritant.
Zo vloog ik van de zomer s'nachts terug naar Nederland. Het was een lange vlucht van tien uur waarvan we vijf uur de gelegenheid kregen om te slapen. Ook ik moest slapen want had meteen nadat we zouden landen een feestje. Nu kan ik hoogstens een kwartier een beetje wegzakken waarna ik weer wakker word door iemand met een gruwelijke niesbui of iets dergelijks. Dit keer wilde ik toch echt wat langer slapen dus had ik de nodige maatregelen getroffen: een ooglap, twee wijntjes en oordoppen. Niets kon mij meer tegenhouden om weg te dromen in de zalige krappe stoel met het kriebelige dunne dekentje over mij heen. Ik droomde heerlijk weg en was gelukkig. 'Mamaaaaaa....MAMAAAAAAA'. Hoorde ik het goed? 'MAAAAMAAAAA'!!!. Jawel, ik hoorde een peuter janken, krijsen en gillen door mijn oordoppen heen! Dit kan niet waar zijn, dit kun je echt niet maken. Ik was natuurlijk meteen klaarwakker. Het ergste was nog dat de moeder deed alsof ze sliep omdat ze geen zin had in het zeikende kind. Hoe asociaal kun je zijn?! Ik bedacht opeens een gat in de markt: een luchtvaartmaatschappij speciaal voor normale en rustige mensen zoals ik.
Op een andere lange vlucht was ik als een kind zo blij omdat iedereen een eigen entertainment schermpje had. Zo kon je zelf kiezen of je een spel ging doen, tv series en de nieuwste films kijken of een radiozender ging beluisteren. Ik had voor mezelf een lijstje gemaakt met films die ik wilde kijken. Ik was er helemaal klaar voor: tomatensapje, nootjes, geen irritante mensen naast mij, 'let the party begin!'. Na een half uur besloot een passagier achter mij dat het tijd was om zich uit te rekken. Het was een man van twee meter, dus voelde ik enorme knieen in mijn rugleuning en zag gigantische handen over mijn hoofd zweven. Ik heb een kort lontje, maar besloot tot tien te tellen en enkel een paar keer geirriteerd te zuchten. Na vijf lange minuten kon ik me weer verdiepen in de film. Totdat, je raadt het al, de passagier voor mij haar stoel naar achter klapte. Ik had al weinig beenruimte maar dit sloeg echt alles. Het ergste was nog dat mijn schermpje ook schuiner kwam te liggen en ik door het leeslampje van mijn achterbuurman een lichtstraal in het scherm zag. Dit was werkelijk de druppel en weg was mijn goede humeur. De rest van de vlucht heb ik met mijn ogen dicht gedaan en ben ik meerdere malen van binnen ontploft.
Nu zal je denken dat ik vliegen haat. Nee, nog steeds niet! Elke keer heb ik er zin in en geniet ik vooral van het steigen en dalen want dat voelt zo grappig. Ik heb me er wel bij neergelegd dat ik nooit zal kunnen slapen en nooit ontspannen een film zal kijken.
Bij turbulentie vind ik de bange medepassagiers bijvoorbeeld erg boeiend. De een zie je angstig om zich heen kijken, de ander heeft zulke klamme handen dat je er een kopje mee kan vullen en weer een ander zit verkrampt in zijn stoel met de ogen dicht. En dan de huilende kinderen....Nee, die vind ik niet boeiend maar heel irritant.
Zo vloog ik van de zomer s'nachts terug naar Nederland. Het was een lange vlucht van tien uur waarvan we vijf uur de gelegenheid kregen om te slapen. Ook ik moest slapen want had meteen nadat we zouden landen een feestje. Nu kan ik hoogstens een kwartier een beetje wegzakken waarna ik weer wakker word door iemand met een gruwelijke niesbui of iets dergelijks. Dit keer wilde ik toch echt wat langer slapen dus had ik de nodige maatregelen getroffen: een ooglap, twee wijntjes en oordoppen. Niets kon mij meer tegenhouden om weg te dromen in de zalige krappe stoel met het kriebelige dunne dekentje over mij heen. Ik droomde heerlijk weg en was gelukkig. 'Mamaaaaaa....MAMAAAAAAA'. Hoorde ik het goed? 'MAAAAMAAAAA'!!!. Jawel, ik hoorde een peuter janken, krijsen en gillen door mijn oordoppen heen! Dit kan niet waar zijn, dit kun je echt niet maken. Ik was natuurlijk meteen klaarwakker. Het ergste was nog dat de moeder deed alsof ze sliep omdat ze geen zin had in het zeikende kind. Hoe asociaal kun je zijn?! Ik bedacht opeens een gat in de markt: een luchtvaartmaatschappij speciaal voor normale en rustige mensen zoals ik.
Op een andere lange vlucht was ik als een kind zo blij omdat iedereen een eigen entertainment schermpje had. Zo kon je zelf kiezen of je een spel ging doen, tv series en de nieuwste films kijken of een radiozender ging beluisteren. Ik had voor mezelf een lijstje gemaakt met films die ik wilde kijken. Ik was er helemaal klaar voor: tomatensapje, nootjes, geen irritante mensen naast mij, 'let the party begin!'. Na een half uur besloot een passagier achter mij dat het tijd was om zich uit te rekken. Het was een man van twee meter, dus voelde ik enorme knieen in mijn rugleuning en zag gigantische handen over mijn hoofd zweven. Ik heb een kort lontje, maar besloot tot tien te tellen en enkel een paar keer geirriteerd te zuchten. Na vijf lange minuten kon ik me weer verdiepen in de film. Totdat, je raadt het al, de passagier voor mij haar stoel naar achter klapte. Ik had al weinig beenruimte maar dit sloeg echt alles. Het ergste was nog dat mijn schermpje ook schuiner kwam te liggen en ik door het leeslampje van mijn achterbuurman een lichtstraal in het scherm zag. Dit was werkelijk de druppel en weg was mijn goede humeur. De rest van de vlucht heb ik met mijn ogen dicht gedaan en ben ik meerdere malen van binnen ontploft.
Nu zal je denken dat ik vliegen haat. Nee, nog steeds niet! Elke keer heb ik er zin in en geniet ik vooral van het steigen en dalen want dat voelt zo grappig. Ik heb me er wel bij neergelegd dat ik nooit zal kunnen slapen en nooit ontspannen een film zal kijken.
zondag 22 november 2009
Een irritante gewoonte
Het is een irritante gewoonte: ik erger me heel snel aan van alles en nog wat. Vreselijk irritant voor anderen, maar ook voor mezelf. Als het eenmaal raak is heb ik moeite om aardig te blijven en kan ik het soms niet laten om een botte opmerking te plaatsen. Mijn familie en vrienden weten inmiddels dat ik soms onaardige buien heb en lachen er om. Dan krijg je mij al helemaal gek.
Maar ja, achteraf kan ik er vaak ook wel om lachen en vind ik inderdaad dat ik overdreven reageer. Totdat het weer gebeurt en mijn gezicht op onweer staat.
Waarom vertel ik dit? Dit is precies waar mijn blog over gaat! Elke week schrijf ik over een ergernis die ik eigenlijk (achteraf) wel grappig vind. Nu moet je niet denken dat ik een zuurpruim ben die nooit lacht en altijd aan het zeiken is, maar eens in de zoveel tijd.....Berg je dan maar!
Maar ja, achteraf kan ik er vaak ook wel om lachen en vind ik inderdaad dat ik overdreven reageer. Totdat het weer gebeurt en mijn gezicht op onweer staat.
Waarom vertel ik dit? Dit is precies waar mijn blog over gaat! Elke week schrijf ik over een ergernis die ik eigenlijk (achteraf) wel grappig vind. Nu moet je niet denken dat ik een zuurpruim ben die nooit lacht en altijd aan het zeiken is, maar eens in de zoveel tijd.....Berg je dan maar!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
