'Sorry dames, vol is vol.'

Eigenlijk heb ik een vrij rustige week achter de rug. Geen gekke dingen, geen avonturen en weinig irritaties.
Best wel saai eigenlijk...
Gelukkig begon het drie dagen geleden te sneeuwen en dat vraagt natuurlijk om problemen in Nederland. Ik vind sneeuw heel leuk, vooral omdat iedereen dan een ander mens wordt. De een blijft als een bange hond binnen en bestellen alleen maar pizza's omdat ze deze dagen hebben besloten om als kluizenaar te gaan leven.
De ander zoekt de sneeuw juist op met als gevolg dat ze na een paar uur jankend op de bank liggen van de kou.
Ik geniet met mate en ga alleen de deur uit als het moet en doe drie truien, tien leggings en honderd mutsen op. Natuurlijk ben ik al twee keer gevallen omdat ik voor de gein deed alsof ik uitgleed. Ik kon er gelukkig wel om lachen, maar irriteerde me wel aan de rest die moest lachen. Alleen ik zelf mag daar om lachen...

Afgelopen zaterdag besloot ik samen met twee huisgenoten om een weekend terug naar de thuisbasis: Bussum. Het was al een beetje aan het sneeuwen, maar voor de NS was het blijkbaar al een mega ramp want de treinen hadden 20 minuten vertraging. Gelukkig waren we met zijn drieen dus we waren nog redelijk vrolijk. Na 40 (!) minuten kwam ie dan, de prachtige trein. Tot onze schrik waren het maar drie treincoupés die bomvol zaten. Tot overmaat van ramp had mijn huisgenootje een enorme weekendtas bij zich die telde voor een vierde persoon. De deuren gingen open en dringen maar.......
Nou forget it. Al die vreselijke, lelijke, egoistische passagiers besloten om vooral géén ruimte te maken en om vooral niet door te lopen naar de coupés. Tuurlijk, in elkaars zweetlucht staan is veel leuker. We renden van deur naar deur, maar blijbaar was het een samenzwering en was het onmogelijk om de trein in te komen. Toen zagen we de conducteur die zijn fluitje al in de aanslag had en renden snel naar hem toe. Met schattige hondenogen keken we hem aan en zeiden dat we het belachelijk vonden dat niemand in de trein doorliep. Deze 'klantvriendelijke' man zei toen de vernietigende woorden: 'Sorry dames, vol is vol.'.
We dropen af als een stelletje losers en konden dit niet geloven. Waren we geweigerd door een trein? Wat een verhaal.
Waarom zet de NS in vredesnaam tijdens de spits een trein in met drie treincoupés terwijl er ook nog eens vertraging is? Tuurlijk zal de NS er wel weer een goed excuus voor hebben maar wij waren het spuugzat. Helaas moeten wij nog vele jaren gebruik maken van de trein.

Waarom heb ik altijd pech

Roos-erger-je-niet. Ik zeg het vaak tegen mezelf. Helpt dat? Nee totaal niet!

Soms zijn er van die dagen dat zelfs als ik geen mensen om mij heen heb, ik mezelf helemaal gek kan maken. Het begint dit keer bij het opstaan. Als je het geluid van mijn wekker zou horen begrijp je wel waarom. Snel druk ik mijn wekker uit en spring onder de douche. Opeens hoor ik mijn wekker WEER gaan. Niet heel eventjes, het blijft maar doorjanken en ik weet zeker dat mensen hun ramen en deuren sluiten omdat ze het luchtalarm horen. Whaaaaaa, moet ik nu serieus kleddernat naar mijn kamer racen om dat ding tegen de muur te smijten? Het moet maar...

Mijn dag begint dus al goed en je snapt dat ik niet kan wachten totdat het weer bedtijd is.

Toch weet ik mezelf bij elkaar te rapen en besluit mijn haar te stijlen. Dit doe ik bijna nooit omdat ik er geen tijd voor heb, maar vandaag ga ik het redden! Resultaat: prachtig glad, zacht, blond prinsessenhaar waar Barbie nog jaloers op is. Ik ben weer helemaal vrolijk en heb zelfs zin om te werken! (dit is echt een uniek moment, besef dat wel.) Vrolijk stap ik op mijn brakke schattige fietsje en groet terug als de bouwvakkers 'Goeiiuuhhmorrege' zeggen. Logisch, met mijn prinsessenhaar. En dan gebeurt het......het ergste van het ergste, mijn nachtmerrie, dit gun ik niemand.

Het gaat regenen. Jank jank jank jank. Natuurlijk heb ik geen paraplu, geen capuchon en fiets ik tegen de plotselinge storm in. 'Graf, waarom heb ik ALTIJD pech, waarom zit het nooit mee, waarom gunt niemand mij iets, ze moeten altijd mij hebben, andere mensen hebben nooit wat, ik ALTIJD'. Dat en nog wat scheldwoorden schieten door mijn hoofd. Schuilen heeft al geen zin meer en ik kan het niet maken om ook nog eens te laat op mijn hondenbaan te komen. Na vijf minuten keihard tegen de wind in met regen te hebben gefietst ben ik heel, maar dan ook heel link. Ik zet mijn brakke kutfiets op slot en stuif naar binnen. 'Rosa, wat ben je laat en wat heb je bij je ogen?' Ik tel tot tien, zeg niets terug en loop linia recta naar de wc's. Hier was ik dus al bang voor....mijn mascara (geen waterproof, nooit gebruiken want je krijgt het niet meer van je poezelige wimpertjes) is uitgelopen tot aan mijn mond. En dan mijn haar, mijn mooie zachte haar! Niets meer van over. Ik lijk op een verzopen zwerfkat die drie dagen klem heeft gezeten in het diepste riool. Ik kan wel janken, dit is toch niet eerlijk. Hoe ga ik in hemelsnaam deze lange dag doorkomen, ik trek het niet.

Dan hoor ik opeens een stem in mijn hoofd van een vriendin: 'Sommige kinderen in Afrika hebben geen eten, dat is pas erg'. Ik grinnik en besluit er maar het beste van te maken.....hoewel ik echt altijd altijd altijd pech heb.